16. MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL TEATRÓW A PART
transgresje
Katowice, 17-21 czerwca 2010

Bilety i rezerwacje WYŁĄCZNIE w miejscach prezentacji. Bilety na Societas
Raffaello Sanzio w cenie 40 zł. Na pozostałe przedstawienia oraz koncert
Świetlików 20 zł. Na przedstawienia plenerowe wstęp wolny.




Świetliki powstały w 1992 roku w Krakowie. Wokalistą zespołu jest, posługujący się charakterystyczną manierą melorecytacji, poeta Marcin Świetlicki. Założył go wspólnie z muzykami krakowskiego zespołu Trupa Wertera Utrata. Prawie wszystkie teksty są jego autorstwa. Pierwszy album - Ogród Koncentracyjny - został nagrany w 1993 roku dla niezależnej, krakowskiej wytwórni Music Corner i wzbudził spore zainteresowanie zarówno publiczności, jak i mediów, przyniósł również zaproszenie na festiwal w Opolu w 1995 roku.
W 1996 roku zespół wydał drugą płytę, zatytułowaną Cacy cacy fleischmaschine, która otrzymała dwie nominacje do nagrody Fryderyków, w kategoriach muzyka alternatywna i poezja śpiewana, a do zespołu dołącza gitarzysta Artur Gasik. Trzeci album, zatytułowany Perły przed wieprze, został wydany w 1999 roku. W nagraniach wziął udział gościnnie Mateusz Pospieszalski. W 2001 roku Świetliki przeszły do wytwórni Universal Music. W tym samym roku wydano Złe Misie, z gościnnym udziałem Kasi Nosowskiej i Lecha Janerki.
W 2005 roku zespół nagrał album Las putas melancólicas z udziałem aktora Bogusława Lindy, który zaśpiewał część piosenek. Płyta cieszyła się dużą popularnością - promowała
ją dobrze rozpoznawalna Finlandia. Koncert Świetlików uświetni otwarcie 16. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatrów A PART.

Więcej na www.swietliki.art.pl



Romeo Castellucci jest jednym z najbardziej znanych twórców europejskiego teatru. Prowadzone przez niego od 1981 roku razem z żoną i siostrą Societas Rafaello Sanzio w Cesenie przez prawie trzydzieści lat urosło do rangi instytucji legendarnej. Zespół specjalizuje się w wystawnych, porażających totalną teatralnością przedsięwzięciach scenicznych, usytuowanych na pograniczu teatru, opery i sztuk plastycznych. W swoich poszukiwaniach przekracza granice teatralnych konwencji, pląta i miesza kulturowe wątki, wzbudza zachwyt i kontrowersje. Jego spektakle wyróżniają się precyzją i maestrią w tworzeniu niezwykłych scenicznych obrazów. W swoich przedstawieniach korzysta z klasycznej literatury, dawnej i XX-wiecznej oraz mitów i archetypów naszego kręgu kulturowego, również tych starożytnych, starogreckich, staroegipskich czy asyryjskich. Castellucci postrzegany jest we Włoszech i na zachodzie Europy jako postać kultowa. Pozycja, na jaką zapracował pozwala mu na zdobywanie funduszy na swoje wystawne przedsięwzięcia. Castellucci tworzy specjalne wersje wideo swoich prac, równocześnie zaznaczając, że są one tylko kalekimi wersjami żywego teatru. Romeo Castelucci będzie gościł ze swoim teatrem w Polsce po raz drugi. Pokaz "Hej Girl!" to pierwsza i jedyna prezentacja tego bodaj najbardziej znanego spektaklu tego artysty w naszym kraju.

"Spektakl Castellucciego Hey Girl! rozpoczyna się w pojedynczych błyskach zapalającej się lampy. Widzowie dostrzegają postać leżącą na długim stole, odwróconą do nich plecami. Ciało leżącej pokrywa różowo-cielista gumowa powłoka. Żelatynowa (silikonowa?) glina spływa z blatu stołu. Ciągnąca się masa niby-draperii. Po chwili ze stołu spada także gumowa powłoka ciała postaci; zrzucona skóra. Akt narodzin. Naga kobieta uwolniona z plastikowego kokonu schodzi ze stołu i przechodzi w tył sceny. W ręku trzyma okrągłe lusterko, które przykłada do ściany. Nieduże zwierciadło emituje widne światło. Dziewczyna zbliża twarz do lusterka. Wenus przeglądająca się w lustrze. Jej ciało pozostaje zakryte cieniem. Czy widziana przed momentem scena była aktem narodzin bogini?
Obrazy sceniczne tworzone przez Castellucciego przywodzą na myśl inne prace pochodzące z przestrzeni sztuk plastycznych. Założyciel Societas Raffaello Sanzio, wybierając nazwę dla swojego teatru, zaznaczył chęć pozostania w bezpośredniej relacji z dziełami sztuk pięknych. Realizowane od lat założenie pozwoliło mu wykształcić szczególnie bogaty wizualnie język teatralny. Romeo Castellucci nie tyle buduje dla swoich spektakli scenografie, kompozycje światła i zestawienia rekwizytów, co tworzy przede wszystkim nową ikonografię."
Alicja Binder, e-splot.pl, 2009

Więcej na www.raffaellosanzio.org



Teatr Figur jest pozainstytucjonalnym teatrem formy, otwartym na rzeczy nowe i nieoczekiwane, odświeżającym wizerunek tzw. "teatru familijnego". Teatr formował się od przełomu 2006/2007, poprzez cykle spotkań warsztatowych członków zespołu z zapraszanymi artystami (wokalistami, aktorami, reżyserami, lalkarzami). Pierwsze premiery teatru odbyły się w lipcu 2007. W zespole Teatru Figur pracują cyrkowcy, pedagodzy, reżyserzy, aktorzy, kuglarze, plastycy i teatrolodzy, wnosząc swoje umiejętności i uzdolnienia, wzbogacając się wzajemnie. Teatr Figur przywołuje i odświeża prawie nieznane lub rzadko używane w Polsce odmiany teatru animacji.

Rękodzieło artystyczne to przedstawienie ascetyczne i jednocześnie zostawiające ogromną przestrzeń dla wyobraźni, wykonane w technice teatru rąk. Aktorzy nie śpiewają, nie używają rekwizytów, nawet nie pokazują swoich twarzy. Tym, co w spektaklu gra główną rolę są ręce i poczucie humoru. Przedstawienie jest przeznaczone dla widzów od 9 roku życia.

Więcej na http://teatrfigur.pl



Ansambl Miraž jest niezależną kobiecą grupą artystyczną, założoną w 2007 roku w Belgradzie. Głównym obszarem działań grupy jest praca teatralna, skupiona na temacie komunikacji międzyludzkiej oraz sposobach emancypacji, a także obserwacji jej antropologicznych i społecznych ograniczeń. Teatr dla artystek tworzących grupę jest obszarem obserwowania i odkrywania rzeczywistości, komunikowania się z nią i przekazywania swoich osobistych doświadczeń. W sensie stylistycznym Ansambl Miraž jest spadkobiercą i kontynuatorem stylistyki serbskiego teatru alternatywnego spod znaku m. in. teatrów DAH i Plavo Pozoriste. To pierwsza wizyta teatru w Polsce.

Islands Greener Than a Dream (Wyspy zieleńsze od snów) to najnowsze przedstawienie grupy, wyreżyserowane przez - także występującą w przedstawieniu - Andjelkę Vujinovic. Spektakl jest ruchowo-słownym collagem sensów i działań, zagranym przez trzy młode aktorki, rozpiętym szeroko pomiędzy groteską a tragedią. We śnie, na zielonym archipelagu spotykają się trzy kobiety i równocześnie trzy charyzmatyczne osobowości: niemiecko-żydowska filozofka i pisarka Edyta Stein, hiszpańska eseistka i filozofka Maria Zabrano i nowozelandzka pisarka Katherine Mansfield. Dochodzi do niemożliwej podróży i niemożliwego spotkania. Dzięki nieskrępowanej wyobraźni i swobodzie myśli - we śnie i w teatrze. Losy postaci i losy wcielających się w nie aktorek przeplatają się i spajają w jedno. Tajemniczy archipelag, na którym rozgrywa się opowieść to przestrzeń wypełniona sprzecznościami, wątpliwościami, marzeniami, pytaniami i w gruncie rzeczy pustką. To strefa głodu, szczęścia, strachu, cierpienia, gwiazd, tajemnic i luster. Cóż z tego, że archipelag nie istnieje a ich wspólna podróż prowadzi donikąd. I tak muszą w nią wyruszyć, by odnaleźć niemożliwe odpowiedzi.



Teatr A Part jest niezależną organizacją teatralną, założoną w 2004 roku przez Marcina Hericha, reżysera i dyrektora artystycznego festiwalu. Teatr A PART realizuje autorskie przedstawienia i widowiska. To teatr narracji wizualnej, metafory i symbolu, operujący szeroką gamą środków teatralnych i chwytów scenicznych. Twórców teatru interesuje w przekazie teatralnym to, co niewerbalizowalne, zawarte w emocjach, popędach i tajemnicach egzystencji: imponderabilia.

Faust jest trzecią częścią plenerowego Tryptyku Egzystencjalnego, kolejnym, po Feminie
i El Nino autorskim widowiskiem Teatru A PART. Przedstawienie jest osnute na kanwie mitu faustycznego, w żadnym razie nie jest jednak adaptacją znanych literackich pierwowzorów. Historia faustyczna oraz alchemiczny sztafaż są tu pretekstem do kreowania teatralnych obrazów dotyczących dwoistości natury ludzkiej, rozpostartej między potrzeby ciała i ducha, seksualne siły i pęd ku śmierci, potrzebę poznania i zagubienie, intelekt i emocje. Na poziomie opowieści to historia o kobiecie i zadurzonym w niej mężczyźnie, zaplątanym w obsesyjną spiralę uczuć. Świat, w którym rozgrywa się spektakl to emocjonalny sabat, odbywający się w głowie bohatera.

Szkice o Ofelii to kameralnym zbiór etiud i improwizacji z pogranicza teatru ruchu, ciała i emocji. Spektakl ma charakter intymnego, wizualnego seansu teatralnego, w którym główną rolę odgrywają działania aktora. Szkice o Ofelii to kolejny, obok Klepsydry i Kołysanki solowy projekt "funeralny" teatru. Przedstawienie nie jest w żadnym razie realizacją wątku z dramaturgicznego pierwowzoru. W przedstawieniu, realizowanym w dużej mierze metodą "pisania na scenie", twórcy zgłębiają temat naiwności i niewinności w konfrontacji z realiami egzystencji i kontekstem śmierci. Szkice o Ofelii to przedstawienie autorskie, aktorskie studium i reżyserski esej. Zaczerpnięty z szekspirowskiej mitologii motyw "Ofelii" staje się w przedstawieniu Teatru A PART tropem, z którego wynurzona zostanie autorska narracja sceniczna i teatralny collage.

Więcej na www.apart.art.pl



Teatr Novogo Fronta został założony 1994 roku w Sankt Petersburgu, od wielu lat działa w Pradze. Zespół należy do nowej fali teatru eksperymentalnego, którego głównym medium jest ciało aktora. Charakterystyczny sposób ekspresji scenicznej sytuuje go w nurcie teatrów należących do "szkoły petersburskiej" obok takich teatrów jak Licedei, Do czy Derevo. Zespół stale występuje na dużych imprezach teatralnych w Europie, jest także częstym gościem festiwali w Polsce. Spektakle Teatru Novogo Fronta osadzone są na granicy mistycyzmu i abstrakcji, sztuki cyrkowej i tańca współczesnego. Ich siłą napędową jest akcja, improwizacja i napięcie wzmocnione śmiesznością ludzkiej tragedii. Teatr realizuje zarówno małe formy solowe jak również duże widowiska plenerowe. Podczas katowickiego festiwalu teatr będzie występował po raz pierwszy.

"Wieczorem
moja twarz pojawia się w oknie,
moja inna twarz,
która patrzy do wewnątrz."
(I. Wernisch)

Who is looking here? (Kto tu patrzy?) to jeden z najstarszych spektakli grupy, projekt solowy z 1999 roku, wznowiony w 2009, rzadko prezentowany w Polsce. To opowieść o parze młodych rosyjskich emigrantów, którzy przybywają do nowego domu. Marzenia, które kazały im uciekać z kraju, walą się pod presją niekończących się problemów, co daje początek groteskowemu i gorzkiemu dance macabre... Who is looking here? to tragikomiczna historia opowiedziana z niecodziennej perspektywy językiem z pogranicza teatru tańca i teatru clichés. W spektaklu występuje Irina Andreeva.

Więcej na www.tnf.cz



Teatr Strefa Ciszy powstał w 1993 roku w Poznaniu. Założycielem i liderem grupy jest Adam Ziajski. Teatr specjalizuje się w spektaklach plenerowych i akcjach ulicznych, chociaż ma także na swoim koncie realizacje w przestrzeniach zamkniętych. Zrealizował szereg projektów teatralizujących przestrzeń publiczną, stąd też nazywany jest "teatrem miejskim". Teatr Strefa Ciszy sprowadził happening do roli konwencji teatralnej, a jego przedstawienia cechują się interaktywnością i dużą dozą improwizacji.

Salto Mortale - czarny cyrk na sześć fortepianów i dwunastu aktorów to poruszające widowisko, zainspirowane niezwykłą historią z końca II Wojny Światowej, kiedy to w niemieckim mieście Stettin (obecnie polski Szczecin) wojska sowieckie plądrując miasto zrabowały setki fortepianów, by wywieźć je do Związku Radzieckiego. Zgromadzone instrumenty ciągnęły się kilometrami wzdłuż torów kolejowych w oczekiwaniu na transport. Z niewiadomych przyczyn nigdy ich jednak stamtąd nie wywieziono. Porzucone i zapomniane niszczały przez lata, aż wreszcie rozpadły się zupełnie zabierając ze sobą fragment pamięci miasta oraz dawny porządek i kulturę. Za każdym z nich stała indywidualna ludzka tragedia, a wszystkie razem - zdewastowane i porzucone stały się symbolem kultury sprofanowanej przez potworności wojny. Salto Mortale pokazuje tę historię w metaforyczny sposób, tworząc obraz przedziwnego żałobnego konduktu fortepianów prowadzonych przez cyrkowych artystów. Ta osobliwa, trochę wykolejona trupa cyrkowa przemienia żałobną ceremonię w szał zniszczenia. Instrumenty stają się z początku obiektami groteskowej rozrywki, by w konsekwencji ich forma i idea została doprowadzona do ostatecznego rozpadu. Spektakl powstał w 2008 roku przy współudziale Clipa Dance Theater z Tel Avivu. Obecnie spektakl grany jest w obsadzie aktorów Teatru Strefa Ciszy i polskich tancerzy.

Więcej na www.strefaciszy.com.pl



Unia Teatr Niemożliwy powstała w 1997 roku. Łączy różne gatunki sztuki: prowadzi scenę teatru lalek, warsztaty teatralno-plastyczne, organizuje koncerty muzyki klasycznej na Nadnarwiańskich Łąkach, wspiera stypendystów. Unia - zrzesza różnych twórców, jest nie bez przyczyny "zlepiona" z różnych osobowości, charakterów i talentów. Głównym nurtem ich działalności jest tworzenie spektakli teatru lalek dla dorosłych, zajmują się również szeroko pojętą animacją kulturalną. Od 2004 roku Teatr działa przy Teatrze Stara Prochoffnia w Warszawie. Unię Teatr Niemożliwy określić można "instytucją wędrującą" - w wędrówkach przemierzyła szlaki: południkowo Helsinki - Stambuł, zaś równoleżnikowo Riazań - Paryż, oczywiście zjeżdżając co czas jakiś czas na "pobocza". Od lat realizowana ideą, jest "wędrowanie" po różnych zakątkach świata, by móc przejrzeć się w oczach różnej widowni, pokazać odbiorcom z różnorodnym doświadczeniem. Plonem owych podróży - poza inspiracjami - bywają otrzymane nagrody oraz kontakty artystyczne.

Spektakl Drugi Pokój - impresja według Zbigniewa Herberta - to przedstawienie łączące dwa różne języki sztuki - sztukę teatru z szeroko rozumianą sztuką fotografii. Drugi pokój to dwie przestrzenie, w których główną rolę odgrywają czarno-białe obrazy ukazujące zwykłą nużącą codzienność w poetycko-nastrojowej interpretacji. Dwa czasy, które mimo swej równoległości płyną w innym rytmie. Oszczędne słowo, warstwa muzyczna spektaklu, budują niezwykłą atmosferę tworząc precyzyjną konstrukcję dramatu scenicznego opartą na słuchowisku radiowym. W spektaklu nie ma miejsca na budowanie psychologiczne postaci, tę warstwę pozostawiono widzowi, który przez swoją obecność staje się bezimiennym obserwatorem (może sąsiadem?) współuczestniczącym w zdarzeniach. Spektakl Unii to krótka wypowiedź artystyczna posługująca się spokojną i spójną kompozycją.

Więcej na www.uniateatrniemozliwy.art.pl



Teatr Porywacze Ciał powstał w 1992 roku. Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego PWST we Wrocławiu Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka. W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami popkultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani. Z dużą swobodą poruszają się we współczesnej przestrzeni kulturowej, cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki. Porywacze Ciał zrealizowali do tej pory kilkanaście autorskich spektakli, które były prezentowane na wielu festiwalach teatralnych w Polsce i za granicą. Grupa prowadzi warsztaty teatralne i współpracuje z artystami różnych dziedzin.

"Bezkompromisowi i nie pozbawieni bezczelności, chwilami wręcz obrzydliwi, aktorzy Teatru Porywacze Ciał, proponując mocny, ostry, dynamiczny, szalenie przewrotny i żywiołowy performance More Heart Core, wgryzali się niemalże obsesyjnie, i nie bez bólu, ale i oczyszczenia, w nasze mózgi i serca. Katarzyna Pawłowska i Maciej Adamczyk po raz kolejny okazali się mistrzami w żonglowaniu emocjami, tendencjami, prądami, modami i komediowymi chwytami charakterystycznymi dla współczesnych społeczeństw; niczym w transie działającymi performerami znającymi przy tym doskonale granice improwizacji i scenicznej degrengolady. More Heart Core to spektakl prezentujący całe bogactwo aktorskich wizerunków oraz nieprawdopodobnie szybkich i nagłych zwrotów akcji, to kalejdoskop wybuchowego absurdu i skeczy, które czerpiąc z poetyki Latającego Cyrku Monty Pythona są przerażająco wprost śmieszne. Ale nawet śmiech sięgający do bólu naszych trzewi nie zamyka przed nami metaforycznego zwierciadła, w które musimy w końcu spojrzeć, by znaleźć prawdę o sobie i innych. W przedstawieniu Teatru Porywaczy Ciał każdy aktorski monolog wydaje się być do bólu szczery. I szczerość scenicznego wyznania, również w działaniach interakcyjnych z publicznością, jest największym atutem tego rewelacyjnego spotkania."
Wiesław Kowalski, Art Papier, 2009

Więcej na www.porywaczecial.art.pl



Teatr Malabar Hotel został powołany do życia we wrześniu 2009 roku. Wyłonił się z niezależnej grupy teatralnej Kompania Doomsday. Malabar Hotel kontynuuje autorski nurt spektakli Marcinów Bartnikowskiego i Bikowskiego, zapraszając także do współpracy innych reżyserów i scenografów. Nazwa teatru została zaczerpnięta z twórczości Witkacego. Malabar Hotel to teatr, w którego centrum zainteresowań znajduje się forma. Zarówno ta rozumiana po Witkacowsku, jak ta związana z teatrem plastycznym i lalkowym. Wokół tego centrum krążą inne elementy teatralne, co dotąd charakteryzowało spektakle grupy. Malabar to abstrakcyjna przestrzeń, gdzie nikt z nas nie dotarł. To mieszanka tęsknoty za nieznanym, Witkacowskiego absurdu i niedojrzałych marzeń teatralnych.

"Tytułową stronę pierwszego wydania powieści Grimelshausena ozdabia rysunek istoty z głową satyra, torsem mężczyzny, rozpostartymi ptasimi skrzydłami i rybim ogonem, która jedną nogą kozy i jednym szponem sępa depcze stos masek, mogących przedstawiać wszystkie kolejne jej wcielenia."
Jorge Luis Borges, Księga istot zmyślonych

Baldanders to spektakl inspirowany fantastycznymi światami Borgesa, Topora, Poego. Spektakl ukazujący relacje pomiędzy dziwolągiem, pokazywanym w klatce i jego oprawcą. Ten nieprawdziwy świat i nieprawdziwa historia stanowią pretekst do refleksji nad nami i naszą tożsamością. Baldanders to kolorowy świat Varietes, gdzie główne role grają lalki, manekiny, ludzie i demony, ulegający rozdwojeniom i przemianom. Świat, który powołano by kusił i przyciągał widzów, tym, co sztuczne, tandetne, niedokończone.

Więcej na www.myspace.com/522534165



Założony w 1987 roku teatr ruchu Do Theatre jest jedną z najbardziej znanych rosyjskich grup eksperymentalnych. Artyści Do uprawiają physical theatre w jego najbardziej ekstremalnej formie, zwanej "rosyjskim modernizmem", pełnej dużych form wizualnych, brutalności i liryzmu. Od wczesnych lat 90. teatr kontynuuje swoje poszukiwania teatralne w kontekście międzynarodowym. Obecnie miejscem stałej pracy twórców Do jest niemieckie Aachen, skąd podróżują ze swoimi spektaklami po całym świecie. Po świetnie przyjętym przez katowicka publiczność spektaklu Upside Down pokazywanym podczas festiwalu dwa lata temu Do Theatre przywozi do Katowic swoją kolejną produkcje, spektakl Hangman z 2006 roku.

"Najnowsza choreografia teatru Do zatytułowana Hangman prowadzi nas do dziwnego świata sprawców i ofiar, sędziów i katów, zaskakującego, pełnego niesamowitych efektów światła i cienia. Taniec światła i ruchome elementy scenografii wprowadzają dziwne i surrealistyczne interakcji pomiędzy skazańców, sędziów i morderców. W innowacyjnej choreografii język ruchu jest tworzony na nowo, zarówno elementy brutalne i makabryczne, jak poetyckie i tajemnicze są skonstruowane genialnie. Niezwykłe są w przedstawieniu na przykład te momenty, gdy "kaleka trójca" głuchota, ślepota i niemota jest reinterpretowana i pokonywana w tańcu. Odwołania do świata symboli i legend, polegające na odwróceniu ról i nowej ich interpretacji, co daje zmianę perspektywy, są fascynujące i urzekające."
Grit Schorn, "Aachener Zeitung", 2006

Więcej na www.myspace.com/dotheatre

Teatr Biuro Podróży istnieje od 1989 roku. Jego założycielem i reżyserem jest Paweł Szkotak. W ciągu kilkunastu lat poszukiwań artystycznych teatr wypracował własną metodę pracy nad spektaklem oraz rozpoznawalny styl. Od początku swojego istnienia artyści związani z Teatrem Biuro Podroży zwracali szczególną uwagę na społeczną wartość przekazu teatralnego. Takie postrzeganie sztuki, ucieczka od izolacji sal teatralnych była powodem do wyjścia ze spektaklami w kierunku widzów i przestrzeni otwartej. Przyjęta filozofia uprawiania teatru skłania jego twórców do działania w miejscach trudnych i specyficznych, często na obrzeżu sztuki teatralnej. Nazwa teatru stała się wyznacznikiem jego stanu egzystencji. W ciągu blisko 20 lat działalności przedstawienia Biura Podróży obejrzało kilkaset tysięcy widzów w 40 krajach na wszystkich kontynentach.

Kim jest ten człowiek we krwi? to spektakl plenerowy na podstawie Makbeta Szekspira. Przedstawienie opowiada o ludzkim losie determinowanym przeznaczeniem i wewnętrzną koniecznością. Przedstawia świat koszmaru wojny, sennych mar; świat zalany krwią, w którym obowiązuje prawo zdrady, intrygi i zbrodni. Przypomina o tragicznej konsekwencji, że raz dokonane morderstwo pociąga za sobą następne i następne, a śmierć człowieka nie jest jego kresem - powraca on jako lęk, wyrzut sumienia, natręctwo myśli. Spektakl pokazuje świat chaosu, w którym porządek natury, zastępuje logika śmierci. Dzieje się on na granicy świata realnego i koszmaru, gdzie bohaterowie z krwi i kości współistnieją z wiedźmami i duchami. Inspiracją do stworzenia spektaklu jest próba zmierzenia się z dramatem Szekspira jako mitem zbrodni, w czasach gdy życie ludzkie zaczyna przedstawiać coraz mniejszą wartość, a zbrodnia staje się czynnością powszednią, której coraz rzadziej towarzyszą rozterki i wątpliwości. W przedstawieniu wykorzystano ruchomą, spektakularną scenografię, motocykle, szczudła i ogień.

Więcej na www.tbp.ipoznan.pl




Produkcja i organizacja festiwalu: Stowarzyszenie Teatralne A PART.
W organizacji festiwalu wzięli udział: Katarzyna Pryc, Monika Wachowicz,
Cezary Kruszyna i Marcin Herich. Przy realizacji przedsięwzięcia współpracowali także
m.in. Joanna Grabowiecka, Joanna Pyrcz, Monika Ziętek, Maciej Dziaczko i Jacek Katański.

Projekt objęty mecenatem miasta Katowice. Festiwal jest jedną z imprez promujących Katowice jako kandydata do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016.

Festiwal zrealizowano z wykorzystaniem środków finansowych z budżetu
samorządu Województwa Śląskiego.

Sponsorzy i partnerzy: angelo Hotel Katowice, Etap Hotel Katowice,
Górnośląskie Centrum Kultury, Teatr Korez, Teatr im. S. Wyspiańskiego w
Katowicach, Uniwersytet Śląski, Kinoteatr Rialto, Klub Muzyczny Cogitatur.

Patronat medialny: TVP Katowice, "Dziennik Zachodni", "Echo Miasta",
"Ultramaryna" (www.ultramaryna.pl), Radio eM, Radio Express, Radio Katowice,
Wirtualna Polska (kultura.wp.pl), Independent (www.independent.pl),
NaszeMiasto (katowice.naszemiasto.pl) silesiakultura (www.silesiaklultura.pl),
Teatr dla Was (www.teatr.dlawas.com), Serwis Teatralny Theatron (www.teatr.win.pl),
e-teatr (www..e-teatr.pl). teatralia (www.teatralia.com.pl).