Tsunami

TSUNAMI to monumentalne widowisko plenerowe nawiązujące do tradycji najlepszych realizacji europejskiego artystycznego teatru ulicznego. Przedstawienie opowiada w metaforycznym skrócie historię rodziny w obliczu nieprzewidywalnego. Tragedia ludzi dotkniętych kataklizmem tsunami staje się tu wielką metaforą ludzkiego losu, opowieścią o człowieku tkwiącym w obozie koncentracyjnym natury, całkowicie zależnym od jej wyborów lub kaprysów, będącym jej więźniem i igraszką. Człowiek bezbronny wobec sił zewnętrznych (natury, Boga, bogów, losu), mikrokosmos widziany z perspektywy kosmosu, znikomość ludzkiej egzystencji w perspektywie długiego trwania – to podstawowe znaczenia opowieści. Jej narratorką jest ocalała z katastrofy córka bohaterów. Spektakl powstał z inspiracji tragicznymi wydarzeniami w Azji oraz Tybetańską Księgą Umarłych. W przedstawieniu połączono motywy kultury orientalnej z tradycyjnymi i na wskroś współczesnymi technikami teatralnymi. Widowisko „Tsunami” od strony realizacyjnej posiada wszelkie cechy teatru totalnego.

Spektakl powstał jako koprodukcja Gliwickiego Teatru Muzycznego, Teatru Lalek Banialuka w Bielsku-Białej i Teatru A Part.

Scenariusz i inscenizacja: Marcin Herich, Krzysztof Korwin-Piotrowski
Reżyseria: Marcin Herich
Choreografia: Katarzyna Aleksander-Kmieć
Kostiumy i maski: Zofia de Ines
Scenografia: Jerzy Boduch
Tekst z offu: Marcin Herich w interpretacji Wioletty Białk
Muzyka: tradycyjna muzyka azjatycka oraz kompozycje Henryka Mikołaja Góreckiego, Wojciecha Kilara, Georga Fridricha Haendala i Mirosława Matyasika
Występują: aktorzy, muzycy i tancerze Gliwickiego Teatru Muzycznego i Teatru Lalek Banialuka w Bielsku-Białej oraz Natalia Kruszyna, Monika Wachowicz, Maciej Dziaczko i Cezary Kruszyna (Marcin Kuszej)
Współpraca przy realizacji: Lucyna Kozień

Czas trwania spektaklu: 55 minut
Premiera: Gliwice, Plac Krakowski, Gliwickie Spotkania Teatralne, maj 2006

Projekt dofinansowany z budżetu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (program operacyjny: Promocja Twórczości) oraz Samorządu Województwa Śląskiego. Spektakl nominowany do nagrody specjalnej Złota Maska 2006 za choreografię.

PREZENTACJE

Widowisko było grane w latach 2006-2007 i zostało zaprezentowane czterokrotnie, podczas czterech festiwali w czterech miastach:
– Gliwickie Spotkania Teatralne (Gliwice, 2006)
– Międzynarodowy Festiwal Sztuki Lalkarskiej (Bielsko-Biała, 2006)
– Międzynarodowy Festiwal Teatrów A Part (Katowice, 2006)
– Międzynarodowy Festiwal Sztuka Ulicy (Warszawa, 2007)

RECENZJE

Żywioł na Placu Krakowskim
Teatralnie, fikcyjnie, a jednak twarzą w twarz z namiastką żywiołu zetknęli się gliwiczanie, którzy tłumnie przybyli w piątkową noc na pl. Krakowski, żeby zobaczyć premierę plenerowego widowiska Tsunami. Nawet Ci, którzy wracali do domu przemoczeni od wodnej fali, nie kryli swojego zachwytu. Ten niecodzienny projekt stworzyli artyści z trzech różnych środowisk: tancerze Gliwickiego Teatru Muzycznego, lalkarze bielskiej Banialuki oraz szczudlarze i artyści związani z alternatywną grupą A Part. W efekcie powstał spektakl plenerowy najwyższej jakości. Spójna, plastyczno-muzyczna opowieść o bezbronności człowieka wobec totalnego zagrożenia, spektakl z efektownymi elementami rytualnego tańca, pantomimy, z wyrafinowanym kostiumem i maską oraz muzyczną oprawą. Teatr w swoim żywiole.
CZA, Gazeta Wyborcza, 15.05.2006

Walka z sobą i z żywiołami
Jak zachowujemy się w obliczu katastrofy? Co staje się wtedy ważne, ocalenie własnej skóry czy ratowanie innych? Jak trudnych wyborów musimy dokonać w obliczu totalnego chaosu? Ile w nas pozostaje człowieczeństwa? Na te trudne pytania starało się odpowiedzieć widowisko plenerowe Tsunami. Nocą na Placu Krakowskim byliśmy świadkami spotkania z grozą kataklizmu. Aktorzy, tancerze, muzyka, rytualne maski wprowadziły widzów w nieprzewidywalny świat ludzkich zachowań.
(ml), Nowiny Gliwickie, 17.05.2006

Tsunami w teatrze lalek
Bezbronność i zależność od sił natury jest tematem widowiska plenerowego Tsunami.
Jest w nim wszystko, czym różni się teatr uliczny od tradycyjnego. To prawdziwy teatr totalny. Wielkie wrażenie robią efekty specjalne – ogień, wiatr, woda. Ważną funkcję w budowaniu nastroju i potęgowaniu emocji spełnia też muzyka. Głęboko w pamięć zapadają rytualne tańce, za pomocą których ludzie starają się obłaskawić siły natury. Niezwykle sugestywne są obrazy odlatujących w głąb lądu ptaków i kilkumetrowej wysokości fala, która niszczy wszystko, nie szczędząc publiczności. A szczególnie dojmujący jest finał, gdy wśród ciał ofiar trwa poszukiwanie najbliższych.
d.l.c., Rzeczpospolita, 20-21.05.2006

Sztuka Ulicy. Dzień trzeci
Spektakl dotyczył tragedii, która wydarzyła się u brzegów Indonezji w 2005 r. Historia anonimowa, zuniwersalizowana, opowiadała o końcu świata – uporządkowanego tysiącletnią tradycją, wierzeniami, kulturą, w którym ludzie czuli się bezgranicznie bezpieczni. Kiedy nadszedł kataklizm odezwała się operowa muzyka wieszcząca nieszczęście, a kaskady wody zalały przestrzeń gry. Widzowie, bezpiecznie siedzący na schodkach poderwali się uciekając przed wodą. Ci, którzy siedzieli wyżej spokojnie się temu przyglądali. Jedyne, co mogli zrobić, to przesunąć się odrobinę wyżej, by zrobić miejsce przemoczonym. Dotkliwie skończył się piknikowo rozpoczęty dzień festiwalu. Brawa i wiwaty nagradzające Tsunami świadczyły, że ta tragedia nadal żyje w ludziach.
Eva Hevelke, Nowa Siła Krytyczna, 3.07.2007

Zdjęcia: Tadeusz Kuczyński, Tomasz Żychiewicz